مقدمه: چند پست اول این وبلاگ برای ایجاد یک جرقه ی اولیه در ذهن خوانندگان بود. جرقه ی اولیه ی این موضوع که ایدز می تواند نزدیکتر از آنی باشد که فکرش می کنیم. هدف دومم این بود که در مورد تست ایدز و مکان هایی که این تست را انجام می دهند، اطلاعات بیشتری به شما بدهم.

اکنون به نظرم وقت خوبی است که یک مرحله جلوتر بروم و سعی کنم درباره ی استراتژی هایی که می تواند به سالم ماندمان کمک کند حرف بزنم. چند پست بعدی به این موضوع، اختصاص داده خواهد شد

---

قبل از این که به طراحی استراتژی برسیم، باید ببینیم که این دشمن کوچک از چه راه هایی می تواند از سد اولین مراحل دفاعی بدن ما عبور کند. ویروس ایدز برای تکثیر باید به خون برسد. و فقط یک ویروس برای انتقال بیماری کافی نیست (اگرچه شاید به طور تئوری خلافش به نظر برسد). ویروس ایدز پس از ورود به بدن، شروع به تکثیر می کند و به تدریج در عرق، بزاق و مایعات دیگر هم می توان آن را پیدا کرد. اما به طور معمول هیچ نمونه ی انتقالی از این راه ها مشاهده نشده است. ویروس ایدز به طور عادی نمی تواند از پوست نقاط زیادی از بدن، عبور کند. و غلظت ویروس در حالت عادی در مایعاتی چون عرق و بزاق آنقدر کم است که شانس بسیار کمی برای انتقال ویروس از طریق ارتباط های عادی نظیر دست دادن و بوسیدن و ... وجود دارد.

اما اگر پوست بدن در ناحیه ای به اندازه ی کافی مقاوم نباشد، مثلا یک زخم، بریدگی و یا نازک بودن پوست(مثلا در ناحیه ی اندام تناسلی)، ویروس ممکن است بتواند از این سد مقاوم بگذرد و از این به بعد دیگر به راحتی آب خوردن(! نه به همین راحتی، اما واقعا پوست قسمتی مهمی از این دفاع است) می تواند کارش را ادامه دهد. فکر کنم حالا دلیلش روشن باشد که چرا حتی رابطه ی جنسی دهانی محافظت نشده هم می تواند خطرناک باشد. (کافی است که زخم یا بریدگی ترمیم نشده ای در دهان وجود داشته باشد)

بنابراین استراتژی ویروس بسیار ساده است: از طریق انتقال مایعات بین دو فرد که به نوعی منجر به عبور ویروس از لایه ی پوستی و رسیدنش به خون شود.

و استراتژی ما حتی از آن هم ساده تر است! کافی است تمام این مسیرها را شناسایی کنیم و سعی کنیم از خودمان محافظت کنیم.

دسته ی اول:

اگر شما جزو دسته ی اول هستید، یعنی این که انتقال خون را در مراکز با امنیت کافی انجام داده اید، از سوزن مشترک برای تزریق استفاده نکرده اید (احتمالا همیشه قسمتی از خون در بدنه ی پلاستیکی و یا سر فلزی سوزن می ماند و این در تزریق بعدی، یعنی انتقال مایعات درست به پشت "ایست بازرسی" پوست)، رابطه ی جنسی نداشته اید و مثلا به دندانپزشکی مراجعه کرده اید که همه ی وسایلش را به خوبی استریل کرده است، واقعا احتمال این که مبتلا باشید مثل احتمال پیدا کردن سوزن در انبار کاه است!

تنها کاری که باید بکنید، این است که از این به بعد به فکر استراتژی تان برای سالم بودن باشید و سعی کنید وسایلی که ممکن است به ترشحات آلوده شده باشند را، به طور شخصی استفاده کنید.(احتمال انتقال از سناریویی مثل کندن جوش با لیف، یا مسواک زدن(مگر اینکه شما و فرد مبتلا هردو مبتلا به بیماری لثه باشید و در حین مسواک زدن، لثه تان خونریزی کند) بسیار  بسیار کم است. اما به هرحال زندگی که فقط ایدز نیست! بهداشت شخصی هم حکم می کند تا حد امکان از این چیزها دوری کنید)

شما، می توانید از همین الان به استراتژی های سلامتی فکر کنید، اگرچه من به زودی چند موضوع برای کمک کردن به شروع این فرایند در اختیارتان قرار می دهم.

دسته ی دوم:

 شما دست به یک رفتار پرخطر زده اید. فرض کنیم یکبار! فرض کنیم حتی به طور محافظت شده یک رابطه ی جنسی داشته اید یا چیزی از این دست. به هر حال شما، ممکن است(و فقط ممکن است) تاکنون آلوده شده باشید. شما تا ۱۰-۱۲ سال دیگر هم ممکن است نشانه ای از بیماری نشان ندهید و در طی این مدت ممکن است، عزیزترین افراد زندگیتان را آلوده کنید. استراتژی سلامت برای شما از تست ایدز آغاز می شود. تست بدهید و وضع کنونی خود را بدانید.

اما در مورد نتیجه ی تستان لطفا این چند خط را بخوانید چون بسیار مهم است که بتوانید تفسیری از جواب داشته باشید(اگرچه معمولا یک مشاور به شما این گونه اطلاعات را خواهد داد)

۱. اگر بیش از ۶ ماه از آخرین رفتار پرخطرتان گذشته است و جواب تست منفی است، به احتمال بسیار زیاد شما به اچ آی وی مبتلا نیستید.

۲. اگر هنوز ۶ ماه از آخرین رفتار پرخطرتان نگذشته است، علی رغم منفی بودن جواب ممکن است مبتلا شده باشید. تست ایدز بر مبنای وجود یک ماده ی دفاعی در بدن پس از ابتلا است. ممکن است هنوز بدن شما به اندازه ی کافی از این ماده ترشح نکرده باشد و بنابراین جواب تست منفی باشد، اما ویروس در حال تکثیر باشد. در این دوره ی ۶ ماهه، سعی کنید از هرگونه رابطه ی جنسی پرهیز کنید.مصرانه خواهش می کنم برای سلامت شریک جنسیتان ارزش قائل باشید. این دومین پله در استراتژی سلامت شما است. و بعد از سپری شدن ۶ ماه، یک تست دیگر اوضاع شما را مشخص می کند

۳.اگر نتیجه ی تست شما مثبت باشد، از شما یک آزمایش دیگر که دقیقتر است، خواهند گرفت.(برای آنهایی که اگر اسم این آزمایش را ندانند میمیرند: معمولا "وسترن بلات" آزمایش دومی است که در ایران می گیرند. و اگر نتیجه ی این تست مثبت باشد، به احتمال ۹۹٪ شما مبتلا هستید و از این به بعد باید مراقب بعضی از رفتارهای خود( به طور خاص رفتارهای جنسی تان) باشید.

۴.واقعا احتمال این حالت کم است اما در بعضی از مبتلایان این ماده دفاعی هیچوقت ترشح نمی شود، و نمی توان با روش تست "الایزا" آن ها را تشخیص داد. اما گفتم، ایم حالت واقعا احتمالش کم است.

  ادامه دارد....

خلاصه: ویروس ایدز از طریق انتقال مایعات بین دو نفر و پس از عبور از لایه ی محافظ پوست و ورود به خون شروع به تکثیر می کند. می توان با کنترل کردن این گونه انتقالات، امنیتمان را در برابر این بیماری بالا ببریم. با طراحی استراتژی سلامت، اول گروهی که به آن تعلق داریم را تعیین کرده و در صورت نیاز با انجام یک تست HIV و تفسیر دقیق نتیجه اش، اولین گام را در مبارزه با شیوع این بیماری برداریم

اگر تاکنون قانع شده اید  و یا در آینده تصمیم گرفتید که تست HIV بدهید، این پست کمکتان می کند که مراکزی را در نزدیکی محل سکونتتان پیدا کنید که در آنها تست ایدز محرمانه و مجانی انجام می شود. جواب این گونه آزمایشات معمولا در یک بازه ی ۱۰ تا ۱۲ روزه حاضر می شود و تنها راه شناسایی جوابتان، کدی است که روز اول در اختیارتان قرار می گیرد. دقت کنید که اگر این کد را فراموش کنید، هیچ راهی بجز آزمایش مجدد باقی نمی ماند.

معمولا، آزمایشگاه های دولتی تا ساعت ۱۰ از مراجعین این تست خون می گیرند بنابراین بهتر است بین ساعت ۸ تا ۱۰ صبح به این آزمایشگاه ها سر بزنید.

تست HIV بر مبنای وجود یک نوع آنتی بادی (پروتئینی که پس از ورود اولیه ویروس به بدن، توسط سیستم دفاعی ترشح می شود) در خون است بنابر این نیاز به ناشتا برای این تست نیست.

برای دیدن لیست اولیه ی مراکز روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.( این لیست به تدریج کامل می شود)

ویرایش ۱.۱: فایل پی دی افی از مراکزی که آدرس شان در پایگاه امداد ایدز وجود داشت در ادامه  مطلب اضافه شد. 

اگر می خواهید بدانید که چه نوع سوالاتی در این گونه مراکز مشاوره از شما خواهند پرسید به پست دوم ما در اینجا مراجعه کنید.

خلاصه مراکز خاصی در تمام استان ها و اکثر شهرها برای آزمایش HIV وجود دارد. این تست مجانی و محرمانه خواهد بود و هیچ گونه روشی برای پی بردن به هویت شما وجود ندارد. نتیجه ی این تست ۱۰ تا ۱۲ روز بعد حاضر می شود و معمولا آزمایشگاه ها تا ساعت ۱۰ صبح از مراجعین خون می گیرند.

ادامه مطلب

پرده ی اول: تستی برای تمام فصول

با خودتان لج نکنید. اگر هر کدام از این کارها را حتی برای یکبار انجام داده اید باید حتما تست ایدز بدهید.

• رابطه ی جنسی با هر جنس، مستقل از سابقه ی جنسی شریکتان و مستقل از این که از محافظهایی نظیر کاندوم استفاده کرده اید.(اگر تاکنون چنین تجربه ای نداشته اید،معنیش این نیست که تا آخر عمرتان هم نخواهید داشت.)
• استفاده از مواد مخدر تزریقی
• انتقال خون (هرچند که این مورد واقعا به استاندارد های بهداشت هر کشوری بر میگردد. آمریکایی ها خیلی با یقین می گویند اگرقبل از ۱۹۷۷ انتقال خون انجام داده اید، حتما تست دهید اما بعد از آن لازم نیست. اما فکر کنم بد نیست یادتان باشد که تعداد زیادی از هموفیلی ها در همین کشور خودمان بر اثر انتقال خون آلوده، مبتلا شده اند.)
• کار کردن با پدیده های خونی (چه در یک کار تحقیقاتی و یا اگر در یک سازمان بهداشتی کار می کنید)

پرده ی دوم: یک حس پنهان

خلاصه وضعیت این است: بچه مثبت اید. سرتان همیشه در لاک خودتان بوده است و عمرا حتی نمی تواند هروئین را بنویسید، چه برسد به این که اصلا بخواهید همچین چیزهایی را امتحان کنید.

اولا لازم است که چیزی را همین اول بنویسم. "بچه مثبت بودن" در جامعه ی امروز ما ( و البته در خیلی جاهای دنیا) گاها صفت منفی به حساب می آید اما شاید لازم باشد که یک چند خطی هم به این قضیه اشاره کنم که سعی کنید "شخصیت مستقل تان" را جلوی تحقیر های احتمالی آدم های دیگر حفظ کنید. این واقعا مهم است که سعی نکنید هیچ چیزی(حتی سیگارکشیدن) را برای اثبات اراده تان به همسن و سالاتان، انجام دهید. هیچ چیزی را که با منطقتان سازگار نیست، قبول نکنید و اجازه دهید فقط عقل و شعور خودتان شما را به انجام چیزی تشویق کند. و مهم است که از همین الان به این رفتارهای پرخطر و استراتژیتان در مقابله با آن ها فکر کنید تا در موقع مواجهه سردر گم نشده باشید.(در این مورد در قسمت بعدی بیشتر می نویسم)

از حرف اصلی دور شدم، شما به نظر خودتان سالم هستید و اصلا دلیلی برای تست دادن ندارید، شاید این چند خط کمک کند که قانع شوید:

1. آیا از همه ی رفتار های دوستانتان و نزدیکانتان خبر دارید؟(خیر)
2. پیش آمده است وسایلی نظیر مسواک، لیف،گوشواره^۱ ، ریش تراش، اپیلاتور ، تیغ و ... را حتی برای یکبار به طور شراکتی استفاده کنید و یا احتمالش را می دهید که کسی از وسایل شما استفاده کرده باشد؟(بله)
3. آیا تاکنون خالکوبی کرده اید؟(بله)
4. دندان پزشکی رفته اید؟ عمل جراحی انجام داده اید؟(بله)^۲

اگر جوابتان، همانی است که من داخل پرانتز نوشته ام، احتمال انتقال ویروس HIV به شما وجود داشته است. اگر کمی هم نگرانید، بروید تست بدهید. این تست مجانی و محرمانه است. چه ضرری می کنید؟(در این باره در قسمت دوم بیشتر خواهید خواند)

پ.ن۱: هنوز هیچ موردی از انتقال ایدز از این طریق گزارش نشده است اما انتقال هیپاتیت از این راه گزارش شده است. اما به هر حال حلقه ها باعث مشکلاتی می شوند که توضیح خواهم داد.

پ.ن۲:من جدا در مورد استریل بودن همه ی وسایل مورد استفاده در این گونه عمل ها ، همیشه مشکوک بوده ام.(شاید حتی من را به وسواسی بودن متهم کنید، اما چه کسی می تواند تضمین دهد که همه ی پزشکان و دندان پزشکان آنقدر مسئولانه عمل می کنند که همه چیز را به خوبی استریل می کنند؟)

پرده ی سوم: کسی که مثل هیچ کس نیست

من سالمم! هیچ کار پرخطری نکرده ام.کل بند های فوق را هم خواندم و دیدم نخیر! من اصلا هیچ کدام از این کارها را انجام نداده ام. اصلا و ابدا!

برای این دو دسته فقط دو دسته استدلال باقی می ماند:

۱. می روید تست می دهید و می شوید - HIV. بد است؟! چیزی را از دست می دهید؟!

۲.یکی از نشانه های مسئولیت پذیری در برابر این بیماری، این است که قبول کنیم که همه ی ما می توانیم مبتلا شویم و وظیفه ماست که دیگران را از بیماری احتمالی خودمان آگاه کنیم. تست دادن "شما" یی که هیچ کاری انجام نداده ای، می تواند به آدمهای دیگر انگیزه ای برای تست دادن ارائه دهد.

 به علاوه اینکه قبول کنید که همه ی ما فکر می کنیم که ایدز نداریم. حتی آن دسته ای از ما که دست به رفتار پرخطر زده اند فکر می کنند که روشی که آنها به کار برده اند، امن بوده است و هیچ راهی برای انتقال ویروس وجود نداشته است. با این کارمان، سعی کنیم این تفکر "بی خردانه" را از بین ببریم.

"خارجی" ها همه کارشان بد نیست!(بر خلاف چیزی که از صبح تا شب در بوق و کرنا می شود.) این قسمتی از توصیه ی بنیاد ایدز سانفرانسیسکو است:

Knowledge is power. دانش،قدرت است

If you find out that you are HIV-positive (infected with HIV), you and your healthcare providers can better plan early treatment and intervention, improving your chances of slowing down the progression of HIV disease.

If you test negative, you may feel less anxious. اگر نتیجه ی تستان منفی شود،کمتر احساس اضطراب می کنید

By knowing your status, you can find out whether or not you can infect others, and what precautions you might take to prevent transmission to other people. با دانستن وضعیتتان می توانید بفهمید که آیا دیگران را آلوده می کنید یا نه و یا این که از چه روش های پیشگیرانه ای باید استفاده کنید تا از انتقال به دیگران جلوگیری کنید.

Regardless of the result, testing tends to increase your commitment to overall good health habits. If you test positive, you can learn more about HIV and be proactive in taking care of your health. مستقل از نتیجه، آزمایش دادن تعهد شما را به عادات خوب سلامتی افزایش می دهد و اگر نتیجه ی تستان مثبت شد، می توانید در مورد اچ آی وی بیشتر بدانید و در حفظ سلامتیتان فعال تر باشید.

If you are considering having a baby, you can take advantage of treatments that potentially prevent transmission of HIV to the baby.

این قسمتی از توصیه ی بنیاد ایدز است:

Even if you have no risk factors for HIV infection, you may still want to get tested to ease your own mind. This also encourages everyone to be more responsible about HIV transmission.

حتی اگر شما هیچ فاکتور خطری برای آلودگی به HIV  نداشته باشید،ممکن است باز هم برای آسودگی خیال خودتان بخواهید تست دهید. این کار همچنین دیگران را تشویق می کند که در برابر انتقال HIV مسئول تر باشند.

درست است که تست ایدز مجانی است. اما این تست برای این سازمان ها هزینه دارد. بنابراین شاید این همه تشویق به تست دادن معنی ای هم داشته باشد.

پرده ی چهارم: تستی که نمی دهم

...

 

 

 

برای دانلود فیلمها روی لینک ها کلیک راست کنید و save target as را انتخاب کنید.

دانلود فیلم با کیفیت متوسط حجم 995 کیلوبایت

دانلود فیلم با کیفیت پایین حجم 325 کیلوبایت

(اگر احیانا برای فهمیدن قسمتی از معنی کلیپ با مشکل روبرو هستید، به کامنت های همین پست سر بزنید و کامنت دوم و چهارم را بخوانید)

---

برای گسترش آگاهی از این بیماری به ما کمک کنید! این فیلم را در فرمت 3gp دانلود کنید و روی موبایلتان ذخیره کنید. با فرستادن این فایل از طریق بلوتوث به دوستانتان از همین امروز به مبارزه با گسترش HIV کمک کنید.

دانلود فیلم با فرمت تری جی پی برای گوشی های تلفن همراه حجم 283 کیلوبایت

خلاصه: در هر ۹۰ دقیقه، ۴۰۰ نفر به HIV  آلوده می شوند. نیمی از این افراد زیر ۲۵ سال سن دارند. باهوش باشید و از خودتان محافظت کنید. در حال حاضر تنها راه حل جلوگیری از تبدیل HIV به یک اپیدمی همه گیر، آموزش است. با دانلود این فیلم و ارسال آن برای دوستانتان، از همین امروز به فکر باشید. برگرفته شده از www.unaids.org تبدیل فیلم با استفاده از نرم افزار Nokia multimedia player ver1.1

مظنونین همیشگی

آن دستگاهی که در پست قبلی کمی در موردش حرف زدم، آنقدرها هم دور از واقعیت نبود. کمی که بیشتر توضیح دهم می بینید، فاصله ی شما تا یک تست مجانی و سریع آنقدرها هم زیاد نیست.

روی صحبت این پست بیشتر با آنهایی است که رفتار پرخطر داشته اند و یا در گروه هایی هستند که در آینده خواهند داشت. این گروه افراد، اگر واقعا برای سلامت نزدیکانشان ارزش قائلند، باید حتما تست HIV بدهند. واقعا به ریسکش می ارزد که در یکی از سناریوهای احمقانه ی قبلی، یکی از عزیزترین آدم های دور و برتان را آلوده کنید؟

به طور عملی، دو حالت بیشتر وجود ندارد. اگر مبتلا نباشد که مطمئن باشید شنیدن خبرش باعث ناراحتی تان نمی شود و اگر هم مبتلا شده باشید، می توانید حداقل کاری کنید که نزدیکانتان در امان باشند.

خواهش می کنم، کمی بیشتر به تست فکر کنید. هیچ رابطه ی جنسی امن تلقی نمی شود. حتی استفاده از وسایل حفاظت کننده نظیر کاندوم فقط شانس انتقال ویروس را کاهش می دهد، اما آنرا به صفر کاهش نمی دهد. اگر هر نوع رفتار پرخطری را حتی برای یکبار تجربه کرده اید، باید حتما یک تست HIV بدهید.

باورهای غلط

گیریم حرف شما راست! نمی شود همین طوری به پدر و مادرمان بگوییم که می خواهیم تست ایدز بدهیم.

خیلی هم بیراه نمی گویید. هرچند معتقدم، ارتباط بین پدر،مادرها و بچه ها باید قوی تر از اینی باشد که الان ایران مرسوم است اما حقیقت این است که بسیاری از ما نمی توانیم قضیه را به همین صورت با خانواده مان مطرح کنیم. اما برای تست HIV لازم نیست حتما آنها خبر داشته باشند.

خب باز خوبه الکی شعار ندادی که صداقت و شفافیت صددرصدی! اما تست HIV گرونه. من خودم از کجا این همه پول بیارم؟ نگو دفترچه بیمه،خب عقل کل بقیه هم می فهمن که رفتم تست ایدز دادم.

اولین اشکال حرفت اینه که تست ایدز اونقدر ها هم گرون نیست. در یک مکان دولتی تقریبا باید خودتو برای چیزی در حدود ۱۰ تا ۲۰ تومان حاضر کنی. دومین مسئله اینه که مراکز زیادی هستند که تست HIV می گیرن و هیچ هزینه ای از متقاضیان دریافت نمی کنن.

آره! خودم شنیدم. مثلا انتقال خون. اما باید بری خون بدی و تازه بعدا نتیجه رو در خونه پست می کنن. حالا ما که کار خلافی نکردیم اما اومدیم و اشتباه شده بود. می دونی چه علمشنگه ای به پا میشه؟

آره می دونم....یه مقدارش درست بود اما من منظورم مراکزی بود که دولت برای مشاوره در این زمینه ساخته. این جاها به یه آزمایشگاه معرفیت می کنن و نتیجه رو هم به آدرس خونه نمی فرستن و باید خودت بری بگیری. گفتم که معمولا هم مجانی هستن. اما مهم ترین قسمت مسئله اینه که

تست ایدز در این مراکز بدون ثبت نام یا هرگونه مشخصات شخصی انجام میشه. به هر نفر فقط یه کد میدن و اگه کدت یادت بره، هیچ راهی واسه فهمیدن نتیجه وجود نداره و باید از اول آزمایش بدی. این یعنی کاملا میشه تست رو بدون ترس و نگرانی داد.

انتظار چه چیزی را بکشیم؟

معمولا در این مراکز قبل از معرفی یک سری سوالات هم از شما خواهند پرسید. دانستن این سوال ها از قبل می تواند کمی به کاهش استرس مراجعه کمک کند و راضیتان کند که بروید و حتما این تست را بدهید.

1. سن
2. علت مراجعه
3. نوع رفتار پرخطر
4. تعداد رفتار پرخطر
5. آخرین رفتار پرخطر
6. استفاده از محافظ هایی نظیر کاندوم در یک رابطه ی جنسی

   ---

 نتیجه ی این تست که در آن حتی به اندازه ی یک لوله ی کوچک آزمایشگاهی هم از شما خون نمی گیرند، در همچین مراکزی بین ۱۰ تا ۱۲ روز آماده خواهد بود. البته مراکز خصوصی نتیجه تست را حتی ۲-۳ روزه هم گزارش می دهند.

این تست، یکی از اولین سنگرهای دفاعی در برابر گسترش ایدز است. به همین راحتی از دستش ندهیم.

خلاصه: تست HIV در مراکز زیادی، بدون ثبت نام و مشخصات شخصی و کاملا مجانی انجام می شود. هیچ نوع رابطه ی جنسی، امن تلقی نمی شود. کاندوم تنها شانس انتقال ویروس را کاهش می دهد. انجام این تست برای کسانی که حتی یکبار هم رفتار پرخطر داشته اند، الزامی است.

 

 

گوشمان از شنیدن این‌که ایدز، درمان ندارد پر است. فکر نمی‌کنم لازم باشد که من هم یک‌بار دیگر یک‌مشت اطلاعات پزشکی را از این‌جا و آن‌جا جمع کنم، و برایتان بگویم که ویروس HIV چه به روز سیستم ایمنی می‌آورد.

اصلاً به ما ربطی ندارد که AIDS مخفف چیست و مگر قرار است ما اصلاً تا آخر عمرمان ایدز بگیریم؟ اصلاً این‌ها همه‌اش حرف است که بچه‌های مردم را بترسانند. ما که در ایران تعداد مبتلایانمان کم است و الحمدالله "هیچ" رفتار پرخطری هم نداریم. ما چرا باید بترسیم؟

برای این‌که ببینید چرا باید بترسیم (و البته گاهی هم لازم است نترسیم) بیاییم فرض کنیم که همین الآن دستگاهی به شما داده‌اند که می‌تواند در عرض چند ثانیه، به شما اعلام کند که آلوده هستید یا نه؟ به هر حال اگرچه من مطمئن نیستم که برای ایدز هم چنین کیتی (که برای خود اشخاص قابل استفاده باشد) وجود دارد یا نه اما علی‌رغم واقعی نبودنش در حال حاضر، دستگاهی شبیه به این آن‌قدر‌ها هم تخیلی نیست که نشود حتی تصورش کرد. چیزی بین دستگاه‌های اندازه‌گیری قند خون (که با یک‌قطره‌خون کار می‌کنند) و یا دستگاه‌های تست حاملگی (می‌توانید یکی را این‌جا ببینید) که با دقت قابل توجهی در زمان کم جواب می‌دهند احتمالاً می‌توانند شروع اولیه خوبی برای تجسم نوع کار این دستگاه فرضی ما باشند.

و بله! شما یکی از این‌ها را دارید! یعنی اگر راستش را بخواهید، شما مالک تنها مدل موجود و اولین و آخرین دستگاه روی کره زمین هستید! ولی شما که کار خلافی نکرده‌اید، رابطه‌ی پر‌خطر محافظت نشده‌ای نداشته‌اید، معتاد تزریقی نیستید، و انتقال ایدز از طریق مادر به شما هم به همین ترتیب نزدیک به صفر است. شما چرا خودتان را به دردسر بیاندازید؟

پرده‌ی اول: حقایق

هنوز بسیاری از خانواده‌ها، از یک یا دو ناخن‌گیر استفاده می‌کنند. لیف و کیسه در بسیاری از خانواده‌ها به شکل شخصی در نیآمده است. حتی گاهی پیش می‌آید که مسواکمان را پیدا نمی‌کنیم و احتمالاً برای بعضی از ما پیش می‌آید که وسوسه شویم مسواک یکی از اعضای خانواده را برداریم و همان یک‌بار از آن استفاده کنیم. من خودم سلمانی‌های واقعاً محدودی را می‌شناسم که بعد از هر مشتری وسایل‌شان را کاملاً ضد‌عفونی کنند و بگذارید به دندان‌پزشکی هم فکر کنیم و این‌که فرض کنیم دندان‌پزشکی آن‌قدر مسؤول نباشد که همه‌ی وسایلش را به مدت کافی ضد‌عفونی کند. و این فهرست ادامه دارد: تسلیم شدن به یک وسوسه با تم "عاشقانه"، موقعیت‌هایی که "گه‌گاه با دوستان پیش می‌آید"، پدیده‌ای که خیلی‌ها دوست ندارد قبولش کنند ولی وجود دارد و آن هم کنجکاوی‌های جنسی است که در زنگ‌های تفریح در مدارس اتفاق می‌افتد (و اتفاقاً هر چه سن بچه‌ها کم‌تر است، بیش‌تر در معرض وقوع آن هستند)، تزریق مواد مخدر و خال‌کوبی‌هایی که روز‌به‌روز بیش‌تر مد می‌شوند ... .

اگر هر کدام از کارهای بالا را حتی فقط برای یک‌بار تجربه کرده باشید، احتمالش وجود دارد که قربانی بعدی شما باشید! (توجه دارید که گفتم احتمال دارد و اتفاقاً احتمال وقوع بعضی‌هاشان بسیار کم است اما به هر حال وجود دارند)

پرده‌ی دوم: یک تست مجانی

باز هم حاضر نیستید از آن دستگاه عجیب استفاده کنید؟ به هر حال «مطمئن بودن» همیشه احساس بهتری است. و فرض کنیم که شما راهنمای دستگاه را می‌خوانید و قطره‌ای از خون‌تان را وارد دستگاه می‌کنید و چند دقیقه‌ای صبر می‌کنید و صبر می‌کنید و صبر می‌کنید ... .

پرده‌‍ی سوم: اچ.آی.وی پازتیو

و بعدش یک علامت + می‌بینید ... .

این‌که علامت +  آمده است و شما HIV positive شده‌اید فقط برای دراماتیک شدن این داستان است و قول می‌دهم وقتی به خط آخر رسیده‌اید، این خط عمودی را حذف کنم و شما بشوید همان آدم سالم قبلی.

فقط سعی کنید کمی از تخیل‌تان کمک بگیرید. طبیعتاً این چیزی نیست که بخواهید بروید در خیابان و جار بزنیدش.

 "آقایان، خانم ها! من ایدز ندارم، فقط مبتلا به HIV هستم و خواهشمندم از من فاصله بگیرید" (البته احتمالاً می‌دانید که این روش انتقال در مورد ایدز وجود ندارد و فقط برای حالت حدی نوشته شده است)

آیا آن‌قدر شجاعت دارید که هربار که سلمانی و یا دندان‌پزشکی می‌روید، بگویید:

"ببخشید، من HIV دارم. می‌شه بعد از من وسایل‌تونو ضد‌عفونی کنید؟"

و یا حتی محافظه‌کارانه بگویید:

"من یه مقدار آنزیم‌های کبدیم بالا بوده و حالا آزمایش هیپاتیت دادم، به هر حال جهت اطمینان لطفاً این‌ها را ضد‌عفونی کنید."

سرزنش‌تان نمی‌کنم اگر جواب‌تان منفی باشد. مردم هم در جامعه همیشه به این بیماری به‌گونه‌ی بدی نگاه كرده‌اند. متأسفانه راه‌های درست انتقال هنوز به‌خوبی برای خیلی از ما‌ها مشخص نیست و البته تصور انتقالش آن‌قدر آزار‌مان می‌دهد که احتمالاً اگر کسی تا این‌حد شجاع باشد هم احتمالاً رفتار ما در قبالش حمایت‌کننده نیست.

پرده‌ی چهارم: خشم

اصلاً به شما چه؟! خود شما مگر کار بدی کرده‌اید که مبتلا شده‌اید؟ مردم به جهنم! بگذارید همه‌اشان بگیرند و بمیرند. دنیا برای شما دیگر تمام شده‌است.

مردم به جهنم! شما در حمام مشغول شستن خود هستید و یک جوش کوچک را روی پوست‌تان، در موقع شستشو می کَنید. کمی خون می‌آید و شما حتی متوجه هم نمی‌شوید. فقط بر حسب یک اتفاق ساده، لیف را نشسته باقی می‌گذارید. نفر بعد از شما که به حمام می‌رود، "پدر،مادر،خواهر یا برادر‌تان" است. این سناریو دوباره تکرار می‌شود و فقط از آن‌جایی که خیلی بدشانسید نفر بعدی را هم مبتلا می‌کنید.

پرده‌ی پنجم: بیداری

"یک لحظه ... فقط یک لحظه به این قضیه فکر کنید."

اگر این اتفاقات، پشت شما را هم مثل من می‌لرزاند، پس شما جای درستی هستید. شما  توانایی تغییر پرده‌ی آخر این بازی را دارید. درباره‌ی پیش‌گیری از ایدز از همین امروز شروع به‌کار کنید. ایدز به‌یقین یکی از چالش‌های آینده‌ی بشری است و ما تنها کسانی هستیم که می‌توانیم (و به‌نظر من حتی باید) اوضاع را تغییر دهیم.